The Ugly Cry

Oh my God…. Als mijn leven een Bridget Jones film zou zijn, had ik gisteren een fenomenale scene.

Fe-no-me-naal.

As many of you know, my life isn’t just as brilliant as it should be. Na het verbreken van mijn relatie ben ik een soort wandelend scheepswrak. Verdrietig, boos, blij. Afijn. Zoals Elisabeth Kubler-Ross zou zeggen: de fases van rouw. En die horen bij het leven.

Het punt is: ik kan daar prima mee omgaan. Bij vrienden. Ik heb dat soort “nervous break-downs” liever niet op plekken waar ik mensen niet ken…

Het was mijn eerste dag van de trainersopleiding mindfulness. Allereerst kwam ik 30 minuten te laat. Ik had in mijn agenda genoteerd dat de les om 09.15 uur begon. Het was 08.45 uur.

Foutje bedankt.

De locatie was verplaatst. Om 09.15 uur vertrokken we met de groep naar een andere locatie.

Mijn navigatie deed het niet. Mijn buddy en ik raakten de weg krijg. Er moest nog getankt worden. Normaal bel ik dan even dat we wat later zijn. Echter het telefoonnummer van de lerares op de website bleek niet het juiste.

Murphy’s law.

3 jaar geleden zou ik hier gestresst van raken. Echter aangezien ik al enige jaren mediteer: vond ik het nu vooral grappig. De zon scheen. Ik had leuke muziek in de auto. De wegen leidden door prachtige herfstachtige bossen en de zon kleurde de bladeren prachtig.

Tot zover: niets aan de hand.

We zaten op een prachtige locatie. In de bossen. Bij de open haard.

Zoals zo vaak, wordt in de stilte zichtbaar, wat je anders onderdrukt of mogelijk niet direct laat zien.  En in de stilte merkte ik het al op: er zat verdriet bij mijn hart. Dat probeerde ik nog vakkundig een beetje rustig los te laten tijdens de meditatie. In de pauze, liet ik op het toilet mijn tranen even gaan en probeerde ik het nog een beetje te minimaliseren.

Tot ik het toilet uitkwam en de trainster aan me vroeg: “Hoe gaat het met je, Ilse?”

Breekpunt.

Dikke tranen over mijn wangen. Mijn schouders schokten. Er was nog een stem in mijn hoofd die zei: “niet hier Ilse, niet hier!” Maar… het was al te laat. De schaamte voorbij. Ik liet me even gaan.

Later die middag zat ik met een vriendin op het terras: “Oh my god, zei ze! Jij had een ugly cry op je eerste mindfulness training?”

Ik proestte mijn ijskoffie over de tafel. Whoehahahaha. Zo had ik het nog niet bekeken. Ja. Ik had een ugly cry op mijn eerste mindfulness training. En het was heerlijk!

Mochten er mensen straks naar mijn les komen die ook door stadia van rouw gaan (of gewoon even lekker willen huilen): voel je vrij en laat je gaan. Want soms, lucht even huilen gewoon ontzettend op.

De rest van de middag en de dag, heb ik echt genoten.  Van een mooie les. Goede gesprekken. En een heerlijke ijskoffie op het terras.

Wat is het toch fijn als je onder alle omstandigheden jezelf kunt zijn. En kunt lachen om alle facetten. Proost!

3 Reactie's
  • Rian
    Geplaatst op 20:16h, 14 oktober Beantwoorden

    Alleen maar WOW ! Wat een fantastisch, open en eerlijk verhaal.

  • Merel Lamboo
    Geplaatst op 11:14h, 16 oktober Beantwoorden

    Jouw ugly cry is de beste so far. Dankjewel dat ik erbij mocht zijn! Liefde!

  • J.
    Geplaatst op 11:46h, 16 oktober Beantwoorden

    Wanneer is een cry ugly of juist niet? 😉

Geef een reactie