Je hart volgen – wat is dat nou?

Het klinkt allemaal leuk, keuzes maken vanuit je hart. Maar is het wel zo gemakkelijk?  En een veel gehoorde vraag: hoe doe je dat dan?

Vaak nemen we beslissingen gebaseerd op ratio, vanuit je verstand. Je kijkt naar feiten, ervaringen en heel vaak sta je ook toe dat je omgeving jou gaat beïnvloeden. Maar beslissingen nemen vanuit je hart, je intuïtie gebruiken, is een heel ander verhaal. Luister je wel eens naar je lichaam? Vaak geeft je lichaam signalen af. Niet voor niets zeggen we wel “luister naar je onderbuikgevoel“.

Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik nu dat mijn eetstoornis een zegen is geweest. Ik leefde extreem vanuit mijn ratio: plannen, trainen, organiseren, regelen.
Achteraf: vooral overleven. In plaats van leven. Ik deed wel waar ik goed in was, maar niet waar ik energie van kreeg. Ik deed niet wat mijn hart raakte, of waar ik zelf van opleefde. Dat wist ik echter toen nog niet.

Door mijn therapie, en vooral later bij het volgen van mijn Post-HBO op het gebied van Professionele Communicatie, leerde ik mezelf nog beter verwoorden en uitdrukken. Juist en ook in relatie tot anderen. De opleiding was gericht om veranderingen te begeleiden bij individuen, teams en organisaties. Op verschillende niveaus. Ik merkte voor het eerste dat ik echt voelde: “Yes, dit is het. Dit is leuk. Hier vind ik mijn spirit.”

Dat klinkt nu leuk. Maar destijds wat het wel anders. Wat vond ik het spannend! Ik kan me de eerste dag op mijn opleiding nog goed herinneren. De ruimte ademde aandacht: er stonden bloemen en kaarsen. Je werd geacht in een grote kring te gaan zitten en iedereen had zijn schoenen uit. Ik schoot in mijn hoofd: “wat is dit, en wat ga ik hier in godsnaam doen.” In de trein naar huis merkte ik dat ik deze opleiding geweldig vond. Maar ook zo spannend. Mensen durfden er kwetsbaar te zijn, hun hart te laten spreken. Eerlijk te zijn over hun gevoel. Ik vond dat toch een beetje eng. Merkte ik.

Ik kwam destijds bij een coach. En worstelde, zoals velen met de vraag: “wie ben ik en wat wil ik?” Ik had net de toelating voor Nijenrode achter de rug. Zoals altijd zat ik in een spagaat: wat ga ik doen? Nijenrode? Of Phoenix? Bij deze laatste opleiding wist ik van binnen: “dit moet ik doen. Dit brengt me ergens.”  Maar ik had destijds geen idee, wat het precies zou zijn. Mijn coach spiegelde me feilloos: “Het cognitieve stuk gaat je zeker lukken. Kennis pompen. Leren. Ontwikkelen. En flink studeren naast mijn baan. Dat kun je, met jouw mindset. Maar wil je het ook?”

Ik keek mijn coach aan. Ik wist wat me te doen stond. Dit keer koos ik meer op basis van mijn gevoel. De eerste dag bij Phoenix kan ik me nog goed herinneren. Ik was bang. Iedereen maakte contact. Gaf zelfs knuffels en keek elkaar aan. Ik ben nog lang met lood in mijn schoenen naar de opleiding gegaan. Dit soort intimiteit vertrouwde ik niet.

Tot na ruim twee jaar. Ik wende langzaam aan het proces. Had fantastische gesprekken met mensen. En leerde over mezelf. Het leven. Het leven van anderen. De verhalen van mensen. Wat mensen meemaken, waarom ze reageren zoals ze reageren. Deze opleiding bracht mij vooral wijsheid, in plaats van kennis. Het gaf me inzicht. Compassie. Empathie. En vooral: verbinding.

Kwaliteiten die we in deze samenleving zo hard nodig hebben.

Na mijn opleiding deed ik een workshop bij Phoenix: over moeders en dochters. Het was Alexandra, toenmalig trainster bij Phoenix, die me zei: “Ilse, je zou de vervolgopleiding Ambacht van het hart moeten gaan doen.” Je bent er geknipt voor.

Ik zei haar: “Alexandra, ik sta op de wachtlijst.”
Haar antwoord: “Dan bel na de zomer maar. Dan kijken we of er nog een plekje voor je is.” En zoals altijd volgde een bemoedigende knik en een knipoog.

Ik belde na de zomer niet. Op het werk werden vele veranderingen doorgevoerd en ik was moe. Ik vroeg al een jaar om 24 uur te werken en daarnaast mijn bedrijf te starten, maar ik vond er geen gehoor. Dus ik ploeterde door. Wederom de valkuil van mijn leven: niet luisteren naar de signalen van mijn lijf.

En toen ging de telefoon: “Ilse, je spreekt met Inge Mazure van Phoenix. Volgende maand start de opleiding Ambacht van het Hart. En we hebben voor jou een plekje vrij. ”

Ik besprak de mogelijkheid voor opleiding met mijn toenmalig directeur en hij was duidelijk: “deze opleiding gaan we niet voor je betalen Ilse en je moet het in eigen tijd doen.” Mijn antwoord was wat minder stellig, maar duidelijk: “Ik betaal de opleiding zelf. Geen enkel probleem. Maar tijd is een relatief begrip. Ik zet hier graag mijn levensfase budget voor in. Dus zeg mij maar: is dat dan jouw of mijn tijd?”
“Daar heb ik niets tegenin te brengen” antwoordde mijn directeur.

En zo geschiedde.

Het werd het jaar van mijn leven. In dat jaar leerde ik mensen kon begeleiden bij het volgen van hun hart. Hoe ik dat doe? Door mensen te leren luisteren naar de subtiele signalen van hun lijf. Door het verstand zeker te gebruiken, maar anders in te zetten. Door ze kennis te laten maken met hun eigen waardes en hun eigenwaarde.

Inmiddels werk ik met een hele mooie methode. Om je kennis te laten maken met jezelf, jouw gevoelens, jouw verstand en jouw hart. En daarom ben ik The Me Project gestart.  Op 15 december draai ik daarom de film: The Power of The Hearth. Een film die je laat zien hoe moedig mensen zijn als ze het pad van hun hart volgen. Soms: against all odds. Maar altijd met wijsheid en liefde voor het geheel.

Ik geef deze avond een uitleg over mijn aanpak en methode. Een kleine introductie op: wat is dat nu, het volgen van je hart?
En laat je een prachtige film zien. Een mooi moment voor reflectie. Zo tegen het einde van het jaar.

Want: Wie ben jij? Wat wil jij?  En volg jij je hart?

Wees welkom!

15 december – 19.30 uur
The Me Project Valkenswaard
Meerstraat 8

Kosten: €10,-

Koffie en thee is aanwezig.
Wil je een wijntje of iets anders tijdens de film? Bring your own.
Aanmelden: app me even: 06 46381913
Je ontvangt direct een tikkie.

Geen reactie's

Geef een reactie