Openheid – Gastblogger

”Zó graag gezien willen worden, maar tegelijkertijd geen ruimte mogen innemen. Verlangen naar begrip en erkenning, maar doen alsof alles goed gaat. Hunkering naar liefde en warmte, maar ondertussen iedereen op afstand houden. Een “ik kan het allemaal alleen, met mij gaat alles goed” houding aannemen…

Er hangt een enorm taboe op psychische problemen. Openheid is kwetsbaar en kwetsbaarheid kan super eng zijn! Angst voor onbegrip, stigmatisering, verlatingsangst. Angst om het “perfecte” plaatje los te laten. Niet voldoen aan de maatstaven van onze maatschappij.

Openheid is kwetsbaar en kwetsbaarheid is moed! Moed om de schaamte te verslaan! Schaamte zorgt ervoor dat je je klein, waardeloos en niet goed genoeg voelt. Alsof je geen liefde en verbondenheid waard bent. Schaamte zuigt je vast in de eenzaamheid.

Wanneer bovenstaande herkenbaar voor je is, weet ik hoe je je voelt. Ik ben er de laatste jaren wel opener in geworden, maar toch blijft het een taboe.

Ik heb de helft van mijn leven gedeeld met een eetstoornis. Boulimia Nervosa: Niet eten, crashdiëten, obsessief veel sporten, laxeren en braken, afgewisseld met eetbuien. Een vicieuze cirkel die steeds sneller weer rond was en steeds extremere vormen aannam.

Een gevoel van niet goed genoeg zijn, schaamte, geen ruimte mogen innemen en een gemis aan veiligheid, liefde, erkenning en bevestiging, waren de basis ingrediënten toen ik startte met afvallen. Dag één sloeg ik al door, steeds een stapje verder, en steeds verder bij mezelf vandaan.

Het kostte zó véél energie om iedereen te laten geloven dat alles goed met me ging, dat ik sterk was, onafhankelijk, altijd vrolijk, behulpzaam en krachtig. Dit masker creëerde de eetstoornis, maar liet mij zó eenzaam voelen. Ik hunkerde naar liefde, warmte, begrip, erkenning en bevestiging, maar dat hield de eetstoornis zó ver bij me vandaan.

Een eetstoornis voelt heel dubbel. Met momenten super sterk en onder controle, maar tegelijkertijd heel eenzaam en koud. Een coping mechanisme dat mij pijn en verdriet zou besparen. Wanneer ik me rot voelde, onderdrukte ze mijn gevoel, wanneer ik mijn emoties niet kon plaatsen, liet ze deze verdwijnen. De eetstoornis was mijn masker en vervulde zijn taak zo goed. Ze trok een muurtje omhoog wanneer iemand dichtbij kwam, bezorgd was of vragen stelde. Ze was zó goed in liegen en bedriegen. Ze nam alle controle en verantwoordelijkheid van me over, zodat ik alleen aan eten hoefde te denken, niets anders. Een bescherming tegen de harde wereld, een gevoel van veiligheid, zo in mijn bubbel. Ik dacht dat ik het zelf onder controle had, maar ik werd steeds kleiner en de eetstoornis werd mijn identiteit.

Door openheid, ontstond verbondenheid. Door veel steun, liefde, luisterende oren, knuffels én therapie, gaat het beter met me. Het heeft énorm lang geduurd, maar het zat ook énorm diep! Het kost heel wat energie, tijd, vertrouwen, doorzettingsvermogen, moed én juiste mensen om je heen, om dit proces aan te gaan! En dat is nogal een understatement!

Patronen herkennen en doorbreken. Overtuigingen loslaten. Leren voelen! (Heftige) gebeurtenissen een plekje geven die je al die tijd onderdrukt hebt. Mild naar jezelf zijn, het gevoel dat je wél de moeite waard bent, wél een plaats mag innemen in dit leven. Vertrouwen krijgen in jezelf en in anderen. Het is heel hard werken, maar ZÓ de moeite waard!

Openheid is het begin, maar vooral heel veel liefde, is het geheime ingrediënt.

Met uiteindelijk zelfliefde.

Liefs,

Merel

Deel dit bericht

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.