Ilse Jansen – de korte versie

Ik ben Ilse. Ik ben vriendin, schrijfster en coach. Ik geloof er heilig in dat we ieders eerlijke verhalen moeten horen zodat we weten dat we niet alleen zijn, weten wie we zijn en waar we vandaan komen en weten hoe we verder moeten! Ik deel mijn persoonlijke ervaringen met mijn eigen eetverslaving, mijn weg naar balans en mijn liefde voor duurzaamheid en meer.

 

Als ervaringsdeskundige heb ik 8 jaar begeleiding gegeven aan mensen met een eetstoornis bij de Stichting Eetstoornis in Eindhoven. Dit deed ik naast mijn baan in de zorg. Om me verder te ontwikkelen heb ik de coachopleiding gevolgd bij Phoenix Opleidingen in Utrecht waarbij ik bekend ben geraakt met systemisch werk, TA en NLP. Daarnaast volg ik een meditatie opleiding bij Jan Geurtz. Deze technieken pas ik ook toe in The Me Project.

De lange versie

Ik ondersteun mensen bij het doorbreken van patronen waar deze in de weg staan om zichzelf te zijn. Belangrijkste gebieden zijn patronen van (eet)verslaving, angst of dwangmatigheid. Niet in de laatste plaats omdat ik daar zelf ook zo mee geworsteld heb.

 

De bron van deze zoektocht begon 10 jaar geleden toen ik geconfronteerd werd met een eetstoornis, boulimia. Het was mijn eetstoornis die me uitdaagde in de spiegel te kijken. Niet langer naar de buitenkant. Maar naar de binnenkant. Het hielp me om van afstand naar mezelf te kijken. Ik was mijn project geworden. De doelstelling van mijn project? Ik wilde beter worden! Het plezier terug in mijn leven! Het vertrouwen! Elke dag opnieuw kiezen om mezelf te zijn en mezelf te laten zien. En dat is gelukt. Met veel vallen en nog vaker opstaan.

 

Ik heb goede hulp gehad. Degene waar ik altijd het meest van leerde waren voor mij de ervaringsdeskundigen. Zij begrepen de mechanismes van schaamte en schuld waarin je zo gevangen kunt zitten als het niet goed met je gaat. Zij doorzagen de smoesjes van mijn eetstoornis brein 😉

 

Door 10 jaar lang, me overal in te verdiepen (trust me, ik heb wat spiri boeken gelezen, zelf-verbeteringstrajecten cursussen en opleidingen gedaan en op zoek geweest naar mezelf of naar dat grotere ‘iets’) werd het langzaam helder: “all I was searching for was me”.

All I was searching for was me

Nadat mijn relatie verbroken was, en ik in tranen op de keukenvloer lag (ik kan het niet mooier maken), werd het ineens helder. Ineens was er een soort aanwezigheid die zei dat alles goed was. Mijn mechanismes van overmatig perfectionisme, dwangmatig alles goed willen doen en angst voor het alleen zijn verdwenen even in het niets. En vanaf dat moment veranderde er iets. Als ik me midden in ‘de ellende’ van een verhuizing, verbroken relatie en baan waar ik weinig energie van kreeg nog steeds goed kon voelen, hoe kon dat dan? Simpelweg doordat ik het toeliet. Ik hoefde er niets aan te veranderen. Het was wat het was. Door dat te erkennen er niet van weg te gaan en het ook niet mooier te maken dan het was, werd het ineens beter.

 

Dat was nog eens een inzicht. Ik ‘wist’ wel dat het zo werkte (ik deed immers al jaren aan yoga / meditatie en bewustwording). Maar ervaren is toch een ander ding. Het was shit en het was goed. Dat was de sleutel. Die kon ik vaker gebruiken. Mijn baan heb ik ruim een jaar later, in goed overleg opgezegd. Tijd voor andere stappen.

 

Tijd om ook dit mechanisme van verslaving (weggaan bij iets wat je niet wil ervaren), aan mensen te laten zien. En vooral het te laten doorzien. We zijn toch een redelijk verslaafd volkje. Is het niet aan een middel (of aan Social Media). Dan is het wel aan onze gedachtes. Ons eeuwige niet aflatende tetterende brein. Wat ons laat geloven dat we niet goed genoeg zijn.

 

Dat verandert allemaal met aandacht en observeren: leer kijken naar wat zich binnen in je afspeelt. Je gevoelens en je gedachtes.

Laat het toe. Laat het leven. Leer er om lachen

Ik doe nu wat ik leuk vind. Wat bij me past. Waar ik energie van krijg. En laat mezelf zien zoals ik ben. De mooie en de minder mooie kanten. En eten? Vind ik heerlijk. Ik eet wat ik lekker vind en wat bij me past. Zonder dwang en zonder angst. Vrij!

 

Die vrijheid gun ik iedereen. De vrijheid om zichzelf te zijn en zichzelf te laten zien onder alle omstandigheden. Ik wil meer herkenning creëren op allerlei vormen van verslavingen. Voorbij de mechanismes van schaamte en schuld. Voorbij het idee dat je een zwakkeling bent. De halve maatschappij zit thuis met een burn-out. Ook dat is het gevolg van een of meerdere dwangmatige / beknellende (jawel: verslaving) patronen.

 

Ik ontmoet zoveel mooie mensen met uiteenlopende verhalen: mensen met valium verslavingen, hoog opgeleide succesvolle mannen en vrouwen die hun problemen wegdrinken of eten. Allemaal met knagende gevoelens: “Ik wil er iets aan doen. Niet in een kliniek. Niet bij de GGZ. Wel met iemand die me begrijpt.”

 

Welkom bij The Me Project!